این عکس را تلسکوپ هابل از طریق  ناسا گرفته شده

اسمش را چشم پروردگار گذاشته اند

.....

خداوندا کمکم کن چشمانم حقیقت وجودت را درک کند

                     همانهایی که از حیدر بریدند                         

                        همانها هم حسین را سر بریدند                          

                    ....................................                       

                                   السلام و علیک یا اباعبدالله الحسین                 

رمضان از اسماء الله است

واژه رمضان و معناى اصطلاحى آن

رمضان از مصدر «رمض‏» به معناى شدت گرما، و تابش آفتاب بر رمل... معنا شده است، انتخاب چنين واژه‏اى براستى از دقت نظر و لطافت‏خاصى برخوردار است. چرا كه سخن از گداخته شدن است، و شايد به تعبيرى دگرگون شدن در زير آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بى امانش،زيرا كه رمضان ماه تحمل شدائد و عطش مى‏باشد، عطشى ناشى از آفتاب سوزان يا گرماى شديد روزهاى طولانى تابستان.

و عطش ديگر حاصل از نفس سركشى كه پيوسته مى‏گدازد، و سوزشش براستى جبران ناپذير است.

در مقايسه اين دو سوزش، دقيقا رابطه عكس برقرار است، بدين مفهوم كه نفس سركش با چشيدن آب تشنه‏تر مى گردد، وهرگز به يك جرعه بسنده نمى‏كند، و پيوسته آدمى را در تلاش خستگى ناپذير جهت ارضاى تمايلات خود وا مى‏دارد.

و در همين رابطه است كه مولوى با لطافت هرچه تمامتر اين تشبيه والا را به كار مى‏گيرد و مى‏گويد:

آب كم جو تشنگى آور به دست

 تا بجوشد آبت از بالا و پست

 تا سقا هم ربهم آيد جواب

 تشنه باش الله اعلم بالصواب

 زين طلب بنده به كوى حق رسيد

 درد مريم را به خرما بن كشيد

...

اما از سوى ديگر، عطش ناشى از آفتاب سوزان سيرى پذير است، و قانع كننده.

رمضان شهر عشق و عرفان است /  رمضان بحر فیض و احسان است

رمــضــــان، مــاه عــتــرت و قــرآن /  گــــاه تــــجدید عهد و پیمان است . . .

.

.

.

در خلوت شب ز حــق صـدا می آید /  از عطر سحر بوی خدا می آید

با گوش دگر شنو به غوغای سکوت /  کز مرغ شب ، آواز دعا می آید . . .

ماه رمضان مبارک

از دور صدای قدمت می آید...

 خدایا بی تو میمیرم بی تو تنهایم بی تو مغرورم بی تو.. هرگز نمی مانم

  ما همه از قافله جا مانده ایم                                                                          

                               ساربان رفت و همه وامانده ای

 در تن غربت نشین این دیار                                                                            

                              ما همه تنها ی تنها مانده ایم 

 ما در این شبهای تار انتظار                                                                         

                               در پی آن سبز قامت مانده ایم

ما به دنبال هوای یاد او                                                                              

                               دربه در در کوی و برزن مانده ایم

ای نسیم صبحگاهان موسمی                                                                          

                                 از دیار عاشقان آور که ما در مانده ایم

در خیال و خواب آن یار غریب                                                                         

                                ما همه در خواب و حسرت مانده ایم 

ای نگاه آسمانی قامت رعنا سپید                                                                        

                               از سفر باز آ که در داغ فراقت مانده ایم                  

ماه رمضان

ماه عطر قرآن

در پرتو نورانی یزدان

 بر روزه داران مبارک

     ا با صا لح ا لتماس دعا 

         با آن ردای مشکیو آن قبای پر ز خاک

                                  دستان پینه بسته و پاهای روی خاک

           هر لحظه مرتعش می گردد این زمین

                                  در زیر پای تو ای صاحب و امین

           نقشی نهفته است از نام عاشقان

                                  بر جای پای تو بر روی این زمین

           آری قدم بزن بر صحنه ی زمین

                                   جانم فدای تو ای آخرینه دین

سبز پوش من ، چگونه هضم کنم با آن نگاه کود کا نه ام که تو در آن

دره ی سرد و شبانه آمدی و چگونه بر فراز اندیشه ام تو را

بارورسازم ای آخرین امام...

آری تو را دیده ام ، باور چنین گوید ،

جانم در عشق دوباره دیدنت هر لحظه در آتش است

باز آی تادوباره ببینمت ، این بار به چشم عقل و دل..

آری بیا که من اکنون بزرگ کودکی دنبال هر لحظه و نگاه تو ام .. بازآی

ای سبز قامت زرین نگار و قلب مرا در این سیاهی جهل و نفاق تنها

مگذار.. بازآی ...

به مردان با ايمان بگو ديده فرو نهند و پاكدامنى ورزند كه

اين براى آنان پاكيزه‏تر است زيرا خدا به آنچه مى‏كنند آگاه

است (30)

و به زنان با ايمان بگو ديد گان خود را [از هر نامحرمى]

فرو بندند و پاكدامنى ورزند و.... (‌سوره نور آيه  31)

می خواستم از بانویی بنویسم که مادر امامم حسین(ع) است  ، می خواستم از 

زنی بنویسم که همسر  مولای من علیست(ع)، می خواستم از مادری بنویسم که

شیر مردی چون امامم حسن (ع)را پروراندو دختری چون زینب (س) را به

مجلس شامات فرستاد ...

اما .. چه بنویسم که هنوز در هجی کردن تک تک کلمات نامش مانده ام ... در

اسما و نامها و القابش خیره و ماتم و نمیدانم چگونه می توان وصف یکی از

صفاتش را گفت.. تنها جمله ای که در نهانخانه دل می نشیند و بر زبان جاری

می شود این است...

 تنها فاطمه ، فاطمه است...

سوخت و قطره قطره آب شد   

                             شعله اش مرد و جهان در خواب شد

اشکها  می ریخت برای سوختنش
                                             
                             اشک او می ریخت هر دم بر تنش

سوخت و خاکسترش بر باد رفت

                             شعله لرزان شمع از یاد رفت

اشک شمع اندر فراغ یار بود

                            شب بدون شعله شمع تار بود

اشکها می ریخت به روی دامنش
       
                           در فراغ و ماتم پروانه اش

یاد می آورد چگونه سوخت یار

                          آن نگاه منتظر گردیده تار

یار کو ان چشمه غمخوار کو

                          آن نگاه خسته و تب دار کو

مرد شمع اندر کنار بی کسی

                         چشم تارش را ندوختست بر کسی

مرگ پروانه برای شمع بود

                          جان او در شعله های شمع بود

مرگ پروانه برایش وصل بود

                          مرگ در آغوش یار یک اصل بود

شعله شمع وجود ناز دوست

                         از برای یار عاشق آرزوست
                         

آب می گوید حسین مهتاب می گوید حسین

منبرو سجاده ومحراب می گوید حسین

خاک می گوید حسین افلاک می گوید حسین

هر کسی که خورده شیر پاک می گوید حسین

صبر می گوید حسین بی صبر می گوید حسین

پیکر من در میان قبر می گوید حسین

بیشه می گوید حسین اندیشه می گوید حسین

 غنچه و باغ و گیاه و رییشه می گوید حسین

دار می گوید حسین دلدار می گوید حسین

  در مدینه احمد مختار می گوید حسین

شور می گوید حسین منشور می گوید حسین

 جنیان را تا ابد منصور می گوید حسین

یار می گوید حسین ایار می گوید حسین

     فاطمه بین در و دیوار می گوید حسین

یاس می گوید حسین احساس می گوید حسین

  در کنار علقمه عباس می گوید حسین

نار می گوید حسین ذوالنار می گوید حسین

 بین میدان حیدر کرار می گوید حسین

گاه می گوید حسین نا گاه می گوید حسین

     شمس و نجم و کهکشان و ماه می گوید حسین

خاک می گوید حسین افلاک می گوید حسین

      مجتبی با سینه ی صد چاک می گوید حسین

لاله می گوید حسین آلاله می گوید حسین

        در خرابه دختری با ناله می گوید حسین

تار می گوید حسین دستار می گوید حسین

 شام و کوفه کوچه و بازار می گوید حسین

آه می گوید حسین دلخواه می گوید حسین

  آیه های حضرت الله می گوید حسین

دانه می گوید حسین دوردانه می گوید حسین

    تا به محشر این دل دیوانه می گوید حسین

اود می گوید حسین معبود می گوید حسین

   تا ظهورش مهدی موعود می گوید حسین

روح می گوید حسین مشروح می گوید حسین

  ساقی سر تا به پا مجروح می گوید حسین

بال می گوید حسین اقبال می گوید حسین

   این دل سر گشته در هر حال می گوید حسین

فریاد یا حق و حسین

از عمق جانان میکشیم

ما این سیاهی جامه را

تا روز محشر میکشیم

ما تا ابد نام تو را

بر لوح جانان میکشیم

ما این علم های وزین

تا عمق میدان میکشیم

فریاد جانان یا حسین

ما از همه جان میکشیم

                             فرزند علی زینب زهراست
                          
                              در خلوت شامات چه تنهاست

قافله تشنه لبان

آمد از راه کویر

با زنان و کودکان

با سپاهی بس طویل

روز بود و آفتاب و تشنگی

کوکان در خیمه سوزان از عطش

گریه و ناله و لبهای ترک بر داشته

آمد عباس سپهدار سپاه

مشک های خالی از خیمه گهان بر داشته

القمه می کند از دور صدا

که نیا،یا ابوالفضل نیا

القمه  گشته اسیر

می رسد تک سواری چون شیر

مشک ها می کند از آب سراسر سیراب

می کنند سوی او نیزه ها را پرتاب

القمه می گرید

و زمین می بندد

هر دوچشمش ز جهان

تا نبیند که بیافتد از اسب

این سپهدار  جوان

کودکان می گریند

شاید اینبار به آب دیده

 لب زخمی و ترک برداشته

گیر د آرام و عطش بر دارد

دست از روی دل واز لب کوچک و خون آلوده

می کشیم چشم به دور

پرچمی می رقصد

دست عباس جوان جامانده

پرچم اما هنوز . . .

بر بلندای زمین افراشته

   

گاهی چنان دلگیر و نالان میشویم که دنیا تنها چراغی روشن در دوردست نگاهمان می شود

 کا ش دستان خسته ام این نفسه در حبس نشسته ام و این غم جانکاه بی امان رامرهمی بود ...

    من راضیم به رضای حضرت دوست         که هر چه رسد زنعمت اوست

خداوندا ... به شکرانه همه نعماتت هزار هزار هزار بار شکر می کنم تو را و سر تعظیم

 و بندگی به خاک بیابان عشقت می نهم و تا عمر دارم فریاد بندگی ات را سر می دهم .

 خدایا امروز و در این جا با خود عهد می بندم تا زنده ام و مادامی که مرگ مرا از این

 دنیایفانی جدا سازد و در آن هنگام که در آتش نا فرمانی خویش بسوزم و باز زنده

 گردم و دوباره بسوزم با تمام وجود فریاد می کشم شکر ...خداوندا کرم و بزرگیت را

شکر عدل و رحمتت را شکر .خداوندا دستان محتاجم را به سوی تو دراز می کنم و

 تو تا زندهام وتا نفس آخرینوداع را با جان من می کند در های رحمتت را بر من

 باز گذارده ای و من به شوق رسیدن به نهر های روان بهشتت تا رسیدن به

رستگاری پر می کشم ... خداوندا دستان خوابزده ام را دریاب که غفلت و پشیمانی

 مرا سر در گریبان نسازد. خداوندا هزار هزار بار شکر می کنم تو را که تو خداوند

 منی که به من نعمت هست بودن بخشیده ای .

شکر که سالمم که  نفس می کشم که راه می روم وخداوندا شکر که درد نمی کشم که

می خندم و می گریم و حرف می زنم شکر که می شنوم و می بینم . به شکرانه ی

هزار هزار هزار نعمتی که به من بی هیچ منتی بخشیده ای شکر می کنم تو را خداوند

مهربان و صبور ... شکر

               *************************************************

خداوند امروز شاد ترین روز زندگی من  است. امروز که خبر برنده شدن وبلاگم را در

قرعه کشی مسابقه تسنیم شنیده ام  امروز که برنده سفر حج شده ام ...بار الها مرا به

منزل خویش دعوت کرده ای من که از صاحب خانه غافل مانده ام و تو درب های رحمتت

 را بر من گشوده ای . خداوند ا لیاقت این سفر بزرگ را به من عطا کن تا بتوانم با زبان

 دل و از اعماق جان با تو داد سخن گویم .زبانم از گفتن قاصر است و تنها واژه ای که

می یابم  شکر است ...     

                                                        شکر و دیگر هیچ...   

امام صادق علیه السلام  فرمود :
از مجالست دنیا پرستان بپرهیزید که همنشنی آنان مایه ی از دست دادن دین و آلوده شدن به دورویی و نفاق است و این خود ناخوشیه پلیدی است که درمان ندارد.

Powered By
  BLOGFA.COM